21. Temmuz. 2010, Günü saat 10.30 sularında Ankara Genelevinde çalışan bir Bayan Derneğimizi aradı. Ağlayarak genelevin emrivaki yıkılmak istediğini söyledi. Gelen bu ihbar üzerine Dernek genel sekreteri olarak, o an hazır bulunan bir dernek üyesi ile birlikte olay yerine gittik.

Olay yeri yüzlerce polis, belediye zabıtası ile çevrili idi. 2 adet en büyük iş makinesi ve birçok inşaat kamyonu vardı.

Geneleve girdik. Bize ihbarda bulunan kadının yanına gittik. Genelev işletmecilerinden biri yanımıza geldi. Olayı birde ondan dinledik. Son yıllarda ki baskılardan dert yanıyordu. Lakin işin bu boyuta geleceğini kendi bile aklına getirmediğini söyledi.

Genelevdeki tüm evlerin camları balkonları bir avluya bakıyordu. Tüm cam ve balkonlarda kadınlar merak ve korku içerisinde bekliyorlardı. Hiç birinin hiçbir şekilde, hiçbir şeyden haberi yoktu.

Bir işletmeci ile birlikte daha sağlıklı bilgi almak için, sorumlu Polis şefinin yanına gittik. Polis şefi bile şaşkındı. Polis şefi bile içeriği bilmiyordu. Sadece 4 evin yıkılacağını bununla ilgili burada olduğunu söyledi. Taraf olan belediye yetkililerinin yanına yanaşmak mümkün değildi. İri yarı korumalar ile geziyorlardı. Sağa sola emir yağdırıyorlardı.

Genelev avlusuna portakal rengi yelekli Elliden fazla adam girdi içeri. Hedef evlere Allah, Allah diye bağırarak daldılar. Kanun, hukuk, insan hakları sanki bu semte uğramamıştı. Gestapo gibi hedef evlerde çalışan kadınları en mahrem halleri ile kollarından tuttukları gibi dışarı attılar. Birkaçı kadınları dışarı atarken diğerleri evlerde ki eşyaları dışarı hoyratça atıyorlardı. Bu evlerden birinde müşteri olan bir erkek ise bu baskından payını almış, kilotunu bile dışarıda giyiyordu.

Yıkılan o evlerde 32 kadın bir o kadarda çalışan işçi var olduğu söylendi. Bu kadınlardan 11’i tüm yaşantısını bu evlerde geçiriyormuş. Bir elimizde telefonla, bu hak ihlalini bir yerlere duyurmaya çalışırken, bir yandan da dışarıda kalacak olan 11 kadının barınma sorununu gidermeye çalıştık.

Dışarıda basın mensupları yoğun bir ilgi ile tarihi bir olaya tanıklık ediyorlardı. Basının isteği üzerine mevcut yazılı ve görsel basına Genelev Önünde kısa bir açıklamada bulundum. Kadınların direniş göstermeyeceğini ve özeten içeride ki dramı anlattım.

İş makineleri dışarıdan Kahkaha Sokak olarak bilinen taraftan yıkıma başladılar. İçeride ki kadınlar hem ağlayıp hem de her dilden beddua ediyorlardı.

Yıkılan evlerin çatılarında elliden fazla kedi ve yavruları, tüm uyarılara rağmen duyarsızca yıkıntıların altında bırakılarak ölmelerine neden olundu. Gözlerimizi yaşartan ise bir kedinin yıkıntılar altında bulduğu ölü yavrusunu devasa iş makinelerinin arasından anlamlı bir bakış ile götürmesi oldu.

Basın mensupları halkın görüşünü alırlarken bir uyarı üzerine yanlarına gittim. Ankara Belediyesi çalışanları kameralar önüne geçmiş destek nutukları atıyorlardı. Nerden belediye çalışanları olduğu kanaatine kapıldığımıza gelince, genelevde işçi olarak çalışanlar bunlardan birini yakalamış ve kimliğini almış toplanan halka gösteriyorlardı.

Tüm ikaz ve uyarılarımıza rağmen 2 kadın çatıya çıkarak etrafa kiremit attı. Bayrak açıldı. Bu tepkisel eylemler kısa sürede olaysız kendiliğinden sona erdi.

Evsiz kalan, barınma sorunu olan 11 kadın geçici olarak evi olan kadınların yanına yerleştirildi. Bu kadınların durumu çözüme ulaşıncaya kadar gıda ve giyecek yardımında bulunacağımızı söyledik. Aynı gün Derneğimiz deposundan bu kadınlara Et Kavurma, Makarna, Çay, Şeker, temizlik malzemeleri, yağ ve birer battaniye verdik. 22.07.2010

Okşan ÖZTOK

Genel Sekreter